Op 9 oktober 2021 kreeg ik een telefoontje dat mijn vader was overleden. Een afscheid was ons niet gegund, geen laatste woorden, geen omhelzing. Wat ik toen nog niet wist, is dat dit de start was van mijn verhaal.
Ik ging nadenken of ik bezig was met de echte belangrijke dingen. Net voor zijn overlijden was ik eindelijk aan het herstellen van mijn tweede burn-out. De burn-out kwam doordat ik mijn eigen grenzen had genegeerd en emoties weg heb geduwd. De dood van papa bracht me de motivatie om eindelijk te doen wat ik altijd al heb willen doen. Iets doen voor een ander die pijn heeft, of het nou fysiek, mentaal of emotioneel is.
Maar voordat ik iets voor die ander kan doen, wist ik dat ik eerst naar mezelf moest kijken. Ik had mezelf jarenlang wijsgemaakt dat ik mijn emoties onder controle had door ze weg te duwen. Het was een patroon dat me vaak heeft geholpen op de korte termijn. Maar nu werkte het me juist tegen. Het besef dat het oké was om hulp te vragen, om mijn kwetsbaarheid te laten zien en de pijn te voelen, was een eerste stap in mijn eigen proces. Langzaam maar zeker voelde ik meer rust in mijn hoofd en lijf.
Mijn visie begon vorm te krijgen. Ik wil mensen naar hun lijf laten luisteren, want daar zit de oplossing. Dus ik startte een opleiding als holistisch therapeut, een rouwexpert-opleiding en een opleiding waarin ik leerde hoe je lichaams- en ademwerk kan inzetten om trauma’s en/of oude pijnen en spanningen los kan laten.
En zo ontstond “Nona” – niet alleen een bijnaam, maar mijn verhaal. Geleid door mijn eigen reis van verlies en herstel, vastbesloten om iets te doen voor anderen. En ondertussen hoop ik dat papa trots op me is.
